Garnalen vissen met de WR 108 naar Engeland .

Sept. 1979

Woensdag 29 Aug:

Gisteravond hebben Piet en moeder mij naar de WR 108 gebracht. Schipper de Haan had het in zijn rug en kon niet mee. Zodoende was Dirk Lont nu de schipper.en Folkert tweede man, ik derde.

Om 12 uur ’s nachts gingen we weg met prachtig helder weer. Ik heb steeds op de brug gestaan bij de Radar toen we door de Wierbalg en het Marsdiep gingen. Het was een prachtig gezicht zoals je die bakens allemaal op de radar ziet. Ook de kust bij Den Helder en Texel kon je er goed op volgen en Dirk heeft alles keurig uitgelegd hoe het werkte, zoals instellen op verschillende afstanden enz.enz.. Om 2 uur waren we buiten op zee. Wat me bar tegen viel  was dat het schip zo beweeglijk was. Het is beslist niet minder dan mijn Compromis, je kunt geen voet verzetten zonder je vast te houden. Ik heb het tot drie uur volgehouden op de brug en ben toen naar bed gegaan. Het bed ligt prima maar je dommelt maar wat want het is een herrie van die motor en het slingert als de pest. Ik heb totaal geen last van zeeziekte.Voor het naar bed gaan heb ik nog vier sneetjes brood gegeten.

Om zes uur kon ik het niet meer uithouden en ben ik er uitgegaan. Toen is Folkert, de tweede man naar bed gegaan. Die twee bleven slapen en ik moest de wacht houden bij de radar , het schip voer op volle kracht vooruit op de automatische piloot en er was niets te zien. Je hoeft niets te doen het schip stuurt zichzelf, alleen maar uitkijken.Steeds maar een koers van 300°. Om 10 uur heb ik Dirk geroepen en koffie gezet. Daarna geschoren en gewassen. En steeds verder stormt de boot, snelheid ongeveer 9 mijl per uur.

Donderdag 30 Aug.

In de loop van de Woesdag is de wind zoveel afgenomen dat we hoegenaamd niet meer slingeren. In de nacht werd de zee later als een spiegel zo glad. Tijdens mijn wacht van 6 tot 10 uur ’s avonds heb ik genoten van een prachtige zons ondergang, dat was werkelijk een prachtig gezicht, zo zie je het op het land nooit. Dirk en Volkert lagen beneden te lezen en ik was op wacht in mijn eentje in het stuurhuis. Het Decca systeem is gemakkelijk te begrijpen en op gezette tijden moest ik de plaats aantekenen op de kaart waar we waren. Erg leuk werk. Om tien uur ben ik naar bed gegaan en sliep tot twaalf uur. Om half één ben ik er maar uitgegaan en wat gaan lezen en om half drie heb ik de wacht van Folkert over genomen. Om kwart voor vijf moest ik Dirk roepen want ik kon geen wijs meer worden uit de radar met alle schepen en lichten die op mij afkwamen. Dirk stuurde achter alles om en ik ben weer naar bed en sliep meteen. Om half zeven werd ik wakker omdat de motor van geluid veranderde, we waren op de vis plaats aangekomen.

Gelijk gingen de netten overboord en vissen maar. De eerste trek was niet zo best geloof ik, ong 60 kilo garnalen. Ik help nu met alles mee en ik geloof wel dat het goed gaat.

Het is nu half zes en we hebben  450 kilo garnalen van die hele grote. Er is weer een rustpauze want er wordt twee uur langzaam gevaren met het net uit, We hebben nu ook al een emmer met haring in het zout staan en ook wat kabeljouw in het ijs. Veel wijting gaat er over boord, die kun je niet goed houden. Ook heb ik al wat foto’s genomen, het valt niet mee want je moet elke keer die handschoenen uitdoen. Het weer is prima, ik werk in overhemd. Er staat een zwak windje en het is een redelijke temperatuur.

Vrijdag 31 Aug. :

Gister waren we om half elf klaar en hadden toen 600 kg. garnalen. Ik ben ondanks dat de motor voor licht draaide en behoorlijk lawwaai maakte ingeslapen  en als een blok geslapen tot vanmorgen 6 uur. Ik had niet eens pijn in mijn kop. Om half zeven ging de wekker en moest het net weer overboord. Het was hartstikke mistig en dat is het de hele dag gebleven. Daarna dronken we thee en hebben wat gegeten. Toen ging Folkert weer naar bed en Dirk hield de wacht. Ik ging scheren en wassen, dat hield ik maar bij.  Ik geloof dat ze daar wel erg gemakkelijk mee zijn hier.Vandaag tijdens het uitzoeken van de vis uit de garnalen stak ik per ongeluk mijn vinger in de bek van een zeeduivel en die klapte meteen dicht. Allemaal tandjes die schuin naar binnen staan, je komt er zowat niet uit. Dirk moest helpen en het deed behoorlijk zeer, een gat in de handschoen en een bloedende vinger.. Het weer is erg rustig en het schip beweegt zowat niet. We zijn met slechts twee boten aan het vissen, de Engelsen zijn naar huis voor het weekend. Het barst nu dan ook van de meeuwen.

Vanmiddag sla met eieren gegeten maar vooraf alvast de kipfilet, dat eten ze alvast op voor een bodempje in de maag. Na de volgende haal komt dan meestal de rest wel. Gister ging dat met de karbonade ook zo, en ik doe nu trouw mee want anders verrek je tijdens het werk van de honger want het net gaat voor alles. Eten doen we uit emaille schaaltjes, en er werd meteen al bij gezegd dat je hier niet in een hotel bent zodat je je eigen maar moet bedienen, nou dat red ik wel. Alles staat op het gasstel en schep maar op. Dirk gaat dan naar bed en wij wassen af. Ik ben ook nog maar een half uurtje naar bed gegaan en nu moesten ze mij ook wakker maken  voor de volgende haal.(het net wordt dan opgehaald) We vangen niet zoveel, na vier halen ongeveer 400 kilo.

Zaterdag 1 Sept.

Gister hadden we 590 kilo garnalen. Het is de hele dag potdicht van de mist gebleven. Dirk durfde het niet aan vannacht allemaal naar bed te gaan en we hebben om de beurt twee en een half uur wacht gedaan bij de radar. Bij Folkert kwam er toch nog een schip in de buurt en hij heeft nog wat bij moeten sturen. De motor draait dan ook aldoor. Ik had de wacht van 1 uur tot 3.30 uur. Daar zit je dan moederziel alleen in een donkere stuurhut midden op zee in de mist. Je vraagt je dan wel af of je niet een beetje te veel hooi op je vork genomen hebt. Je denkt aan de heerlijke rust thuis, geen motor die 24 uur op een dag aan je kop raast. Een zalig bed en als je niet slapen kunt kan je nog eens troost zoeken. En zo zit je te denken twee en een halfuur aan een stuk in het donker.

Ik had mezelf beloofd dat ik om drie uur eem appel zou nemen dan lijkt het korter te duren. Dat is dan ook weer lekker voor de dorst. Ik eet dingen die ik thuis nooit gebruik. Sinaasappel, en karnemelk eet drink ik nooit, maar je moet nou eenmaal nemen wat de kok schaft. Ik ben ’s avonds ontzettend moe. Het is een dag van half zeven tot elf uur ’s avonds. Tussendoor heb je dan wel zes uur rust net hoeveel of hoe weinig je vangt. Die moeheid ontstaat volgens mij omdat je te kort en te ongeregeld slaapt en de voortdurende beweging van het schip en ook het gedreun van de motor. Alles is bij mij is geheel van slag, ik ben gewend alles op tijd eten en drinken en slapen. Het is dus geen wonder dat ze ieder vrij ogenblik in bed kruipen. Ik ben er vanmorgen ook weer in gegaan.

Dirk maakte gister even een garnalen slaatje, een grote pan vol, erg lekker.

Vandaag weer mooi weer, de hele dag zon en een zwak z.w. windje. We slingeren weer zachtjes. Heb vanmorgen schone kleren aangetrokken.

Bij Dries van de WR 87 kwamen ze van de visserij inspectie. Het bleek dat je 10% bijgoed mocht hebben, alleen mag je geen haring op de afslag aanvoeren.

Zondag 2 Sept.

Vanmorgen bij de eerste haal hadden we pech. Er zat een oud anker met touw in het net en we zaten vast wat een oponthoud veroorzaakte van een uur om het net te maken. Nu voeren we weer elke twee uur de meeuwen. Sierlijke Jan van Genten komen er aan, snateren, en nemen dan een duik, je ziet ze onder water schieten. Geweldige zwermen meeuwen. Meeuwen met van die stompe koppen net als op het plaatje van het boek van Hitskok, `The Birds` De eerste dagen zagen we vlak bij ons een school dolfijnen, en er was er één die stond geregeld op zijn staart. Vanmiddag waren ze er weer maar er is nog al deining en dan zie je ze niet zo goed.. Prachtig helder weer, windkracht ¾ z.w.. Heel schimmig zag ik de heuvels van Engeland en af en toe een schip. Ik raak nu al aardig ingespeeld, na elke trek wat lezen en in slaap vallen, je wordt dan toch niet zo moe. We vangen nogal wat vis, de wijting gaat allemaal overboord. Tong, schar, zeewolf , kabeljouw en haring die wordt meegenoemen. Gister hebben we zeewolf gegeten, heerlijk, het leek wel wat op paling alleen waren de moten drie keer zo dik, ik heb niet eens brood gegeten. Voor de rest kom ik nergens aan toe want de rust tussendoor heb ik beslist nodig om het vol te houden met deze lange dagen. In ben nu niet meer zo moe als de eerste dagen. Ik droomde al van groene bomen, hoe bestaat het.

We draaien hier geregeld rondjes van een mijl of tien met twee schepen en die bellen geregeld de vangst naar elkaar door. Als er één meer heeft dan de ander dan gaat die ook daar naar toe. Op het schrijvend echolood kun je ook niet aan, het blijft zoeken.

Maandag 3 Sept.

Het is 5 uur n.m en prachtig helder weer wind N.W. ongeveer 3-4 en ik heb even naar de kust gekeken die op een afstand van ongeveer 20 mijl ligt.Je ziet de hoogste bergen noordelijk, en zuidelijk zie je vier schoorstenen, dat is de havenstad Blyth, en daar gaan ze met slecht weer naar toe. We hoorden vanmiddag het weerbericht voor de Nederlandse kust met een waarschuwing voor windkracht zeven. ’s Nachts regent het hier wat maar in de morgen klaart het weer op. Een onvoorstelbaar mooie zee, glashelder water, blauw, maar niet dat diepe blauw van de middellandse zee. De vangst is nog niet veel vandaag, maar dat was gister ook zo en toen kregen we ineens een goeie haal die de hele dag goed maakte.Vannacht heb ik slecht geslapen ik dacht steeds dat het stormde maar er was niks aan de hand. Ze zetten ’s nachts die lichten maar op onmanouvreerbaar               en gaan rustig slapen en daar drijft het schip zeven uur rond. De hulpmotor draait alleen voor electriciteit, maar die maakt ook nog een behoorlijke herrie. Vanmorgen heb ik wat foto’s genomen en voor Folkert gefilmd. Er gaan twee netten overboord en die gaan ongeveer 100 meter diep en worden met een snelheid van ong. 2 mijl per uur voortgetrokken. De bodem bestaat uit slappe modder. Het net komt na twee uur naar boven met garnalen en soms ook veel vis. De garnalen zinken en de vis drijft boven in het net omdat die een luchtblaas hebben en zo wordt het grootste deel van de vis en garnalen gescheiden. Romen noemen ze dat.

Dirk is zuinig op de haring, 1 emmer staat al vol in de pekel. Verder ga ik steeds beter in het ritme meedraaien, al hoewel ik mij niet kan voorstellen dat je dit je hele leven doet. Je komt hier ook niemand tegen, je bent geheel op elkaar aangewezen. Het thuiskomen zal wel het mooiste zijn. We beginnen aardig af te tellen. Woensdagavond gaat het op huis aan.

Dinsdag 4 Sept.

Vanmorgen weer een prachtige morgen, om half zeven ging het net er weer in. Dat wordt ’s avonds stevig vastgebonden aan weerszijden van de slee met een dik touw en dan in het midden van het net omhoog getrokken. Dan sleept het nog wel een beetje door het water. Het geheel is dan op drie punten stevig vast en er kan haast niets mee gebeuren. De laatste twee halen waren vandaag haast niets, dat kan dus ook. Toch hebben we nu al bijna drie ton garnalen. Als het niets is wordt dat ook weer makkelijk aanvaard. Dirk, de schipper, heeft zoals ik het bekijk een opgeruimde natuur en kankert niet als er eens iets verkeerd gaat, en hij ziet er niet tegenop om eens een keer extra van de brug af te komen om te helpen. Hij is nergens te beroerd voor. Tenslotte kookt hij ook nog tussendoor en zet ook nog koffie. Zo vind je er beslist niet veel. Folkert, bemanningslid, gaat rustig zijn gang, hij kent zijn vak. Alleen zijn Fries ligt mij niet zo erg, dus moet ik de helft van de tijd vragen of hij het nog een keer zegt. Het kon net zo goed een Engelsman zijn die zijn best doet om Nederlands te spreken. Om de beurt sturen dirk en Folkert langs het lijntje op de kaart door middel van de Decca. Alles op de automatische piloot, die staat altijd aan. Nadat er gehaald is wordt de vangs stevast doorgegeven aan de WR 86 en omgekeerd ook.

Woesdag 5 september:

Elk begint al meer over huis te praten. Folkert wou al een snipperdag nemen maar die kreeg hij niet. Dries van de WR 86  had gisteravond allerlei raadgevingen hoe hij met de meisjes om moest gaan, alles over de mariofoon in plat Wierings dialect. Ook ik moet het doen met een paar raadgevingen die ik zeker ter harte zal nemen. Het was gister weer een prachtige avond, heel weinig wind. Helder en een heel mooie maan over het water. We treffen het wel bijzonder, het is nu al dagen het mooiste zeilweer dat je zou kunnen wensen. Aan boord van een vissersschip wordt je tegenwoordig niet meer bruin, je staat voorop te werken, je zit binnen of je ligt op bed. Vannacht prima geslapen hoe is het mogelijk in die herrie.Tot vanavond 8 uur vissen we en dan oppakken en varen. We kunnen dan Vrijdagmorgen om 3 uur in Den Oever zijn, 256 mijl een afstand bij ons vandaan tot aan Parijs.

Het is echter geen acht uur geworden, de wind nam toe tot vrij krachtig en de trek van zes uur was niets, dus inpakken.Om half acht ging het op huis aan, Dries was om half drie al weggegaan.

Donderdag 6 Sept.

Wat een nacht was dat.Tegen grote golven en precies recht in de wind met een snelheid van ong. 8 mijl. Je kon je haast niet staande houden, met beide handen vasthouden en wijdbeens staande ging het nog wat. Soms moest je je vasthouden in  de stoel. Op bed ging het nog het beste, alhoewel je soms het gevoel kreeg dat je hoofd van het kussen omhoog zou gaan. In de loop van de morgen kreeg ik hoofdpijn, maar je komt ook niet aan normaal eten en drinken toe. Zelfs koffie werd overgeslagen, ik had er trouwens later geen zin meer in ook. De meeste tijd heb ik doorgebracht op bed en om 4 uur sliep ik in en toen ik wakker werd was het over. Toen heb ik maar een flink bord yoghert genomen en was weer het ventje.Er zijn beslist veel comfortabeler manieren om te reizen dan met een vissersboot. Toen we op 20 mijl uit de kust kwamen werd het beter. Het invaren van het Molengat en de vaart over de Waddenzee blijft voor mij met behulp van deze apperatuur zeer interesstans. Om 2 uur ’s nachts meerden we af in Den Oever. Het had 2 uur langer geduurd dan we gepland hadden dat kwam door de zeegang.

Toen moesten we nog lossen. Die baaltjes garnalen wegen 20 kilo maar op het einde waren ze voor mij wel 100 kilo. Die moest je door geven aan de volgende persoon.

Het is een belevenis geweest die ik niet graag gemist zou hebben. Alleen als je van te voren geweten had wat je te wachten stond geloof ik dat je het niet gedaan zou hebben… Nu op Zaterdag na een douche en een goede nachtrust zou ik Maandag zo weer meegaan. Welk gevoel dat is kan ik niet verklaren

Anton