Artikelen

Ernst van Altena

Tol Hansen

Klaas Wiltink

Van links naar rechts:
Tol Hansen--Klaas Wiltink--Harmen Siezen--Anne Vellinga--Bert Klunder--Ernst Altena--Onbekend
Piet Klaver

Abraham

Tegenwoordig worden mensen zodra ze de vijftig gepasseerd zijn meteen bij de ouderen ingedeeld. Zo wordt nogal eens via de krant een oproep gedaan aan mannen vanaf vijftig jaar om zich op te geven voor een kook cursus. Een kook cursus georganiseerd door de stichting welzijn voor ouderen.
Stel, U heeft uw vijftigste verjaardag gevierd, met een door de kinderen liefdevol in elkaar geflanste Abraham in de voortuin en een prachtig gedicht, voorgedragen door uw grappigste zwager.
Zou U zich dan meteen opgeven voor een cursus die georganiseerd is door de stichting welzijn ouderen?
Vast niet. Want U voelt zich helemaal geen oudere. Goed, U vond het een beetje moeilijk om vijftig te worden, Uw jeugd was nu toch wel echt voorbij, maar na een paar dagen was U er aan gewend en besefte u dat u zich nog net zo voelde als op uw negenenveertigste.
Dat een getal maar een getal is. In ieder geval wenst u nog helemaal niets met genoemde stichting te maken te hebben. Prima stichting hoor, daar niet van, maar voor u komt dat later misschien wel eens.Of misschien ook niet. Nu is het in ieder geval nog helemaal niet aan de orde. U staat midden in het leven, ziet er jeugdig uit en hebt een bevredigende baan. Goed,  een avondje doorzakken kunt u waarschijnlijk niet meer ongestraft doen maar verder gaat alles prima.
Waarom trouwens pas leren koken als men over de vijftig is? Voor jonge mannen is dit veel nuttiger. Jongere mannen hebben meestal een gezin en dan is kunnen koken belangrijker dan wanneer de kinderen het nest reeds hebben verlaten. Tegenwoordig is het nu eenmaal niet meer zo dat de vrouwen per definitie de warme hap verzorgen. Mannen moeten dat ook kunnen. Ook in traditioneel ingestelde gezinnen is het nodig dat de man enig culinair onderricht heeft genoten. Want wat te doen als moeder de vrouw door een griepvirus gedwongen is een weekje het bed te houden en er melden zich iedere dag zo tegen zessen een paar hongerige nazaten?
Die kun je moeilijk steeds naar de patatboer sturen, hoewel ze daar waarschijnlijk geen enkel bezwaar tegen zouden hebben. Helaas is er voor zover ik weet geen enkele instantie die zich bezig houd met het organiseren van kookcursussen voor jongere mannen.
Waar ze je ook meteen om de oren slaan zodra je vijftig bent geworden zijn vakanties met vijftig plus kortingen. Zoiets komt nogal betuttelend over. Alsof je, zodra je die grens gepasseerd bent, meteen niet meer voor vol wordt aangezien. Stel, u bent gewend aan een behoorlijk pittige trektochten in de bergen met overnachtingen in primitieve hutten en u bent ook van plan dit nog jaren vol te houden. Want U verkeerd in een puike conditie en twintig kilometer bergopwaarts met volledige bepakking, daar zit u helemaal niet mee. En dan opeens krijgt u na uw vijftigste aanbiedingen in de bus van bungalow parken die u een rustig weekend verblijf willen aanbieden met aantrekkelijke kortingen vanwege uw gevorderde leeftijd. Natuurlijk mietert u terstond het zaakje in de prullenbak. Een paar dagen later vind u weer iets leuks in Uw brievenbus: busreizen voor vijftig plussers. Asjemenou. De mensen de mensen worden tegenwoordig steeds ouder, blijven er veel jonger uitzien dan vroeger en voelen zich ook langer jong.
Speciale voorzieningen voor vijftigers komen daardoor bij diezelfde vijftigers nogal vreemd over. Zelf ben ik er ook een. Ik mag dus uitrusten in een bungalowpark met een speciale korting vanwege mij hoge leeftijd. Maar ik zal van dez aanbiedingen geen gebruik maken. Ik ga er liever nog een tijdje flink tegenaan!
                                                                     Renee Carstens
                                                        
                                                     

                                Honds

Als een kroniek schrijver zeker wil zijn  van veel boze ingezonden brieven, moet hij niet iets vervelends over mensen schrijven, maar wel over huisdieren. Toch waag ik het er op, want mijn levenslange angst voor honden werd vorige week weer nieuw leven ingeblazen door moord die drie jonge Rottweilers pleegden op een kindje van zes jaar. Het houden van een hond als huisdier, poepdier, kakdier, is één van de  onzindelijkste gewoonten gewoonten van de mens. Honden zijn niet lief, het zijn gedenutureerde , gedegenereerde kuddedieren en aasvreters , die verharen, zich kapot krabben, janken en blaffen en die- in het uiterste geval- nog dood en verderf zaaien ook. Veel honden zijn niet meer dan een vierpotig substituut van het gemis aan onderlinge menselijke warmte.
Persoonlijk knuffel ik toch echt liever met een mens van de andere kunne, dan met een langharige, kortharige, kroesharige of ruigharige teef.
Ivo de Wijs schreef ooit een tekst die ik als mijn lijflied zou kunnen beschouwen:
                     O, je moest eens weten hoe ik honden haat
                                              Als verbranding in de negentiende graad
                                               Al loopt zwart en bruin en blond
                                               Met die strontmachines rond
                                               Ik zal haten tot het honden rijk vergaat.


Ik  ben er ten diepste van overtuigd dat de meeste zogenaamde honden liefhebbers zonder dat ze het zelf weten honden treiteraars zijn. Want de meeste honden leven natuurlijk in figuurlijke zin een honden leven: in stadswoningkjes, alleen per lift te bereiken torenetages , vrijwel altijd aan het lijtje gehouden als galeislaaf van het baasje.
De Vlaamse vader die een week geleden zijn zes jarig dochtertje vrijwel letterlijk voor de wolven gooide, was wel een heel uitzonderlijk baasje met meer geld en minder hersens dan goed voor hem( en vooral voor zijn kind) was. Op televisie konden we zien hoe zijn nieuwe"rijke paleisje"er uit zag.
Als de vochtige droom van een mode architect en natuurlijk met een hek er om heen. Let u maar op: om met verdacht geld verworven panden staat altijd een hek, want zoals de waard is....En op dat hek staat een bord met een woeste hondenkop en daaronder de tekst:"Ik heb maar vijf seconden nodig naar de voordeur en U,? En van die dreighonden stond er dan maar één op het bord, maar er waren er maar liefst drie.!
Je geeft ze zelf zo'n angstaanjagend etiket mee en laat dan je geliefde kindje gerust even met ze alleen. Vandaar de vraag en het antwoord dat zich daarbij opdringt. Wie was hier nu eigenlijk het meest honds? Beledigde honden minnaars kunnen het papier van hun ingezonden brieven beter gebruiken om het achterste van hun hond grondig te reinigen.
                                                                                 Ernst van Altena
            
                                                       

 

Tol Hansen                                           Snel

We leven in een tijd van snel. Dat is eigenlijk al één snel te veel. Ik was eerder klaar met dit stukje geweest als ik alleen maar even snel had geschreven! Kijk, in zo’n tijd leven we nou. De mens wordt tegenwoordig een stuk ouder dan vroeger en we leven zo snel, dat we er korter over doen. Weet U nog van de tijd dat het hele gezin ’s avonds om de tafel geschaard allemaal pannen en schalen ging zitten leeg eten? Waar haalden we de tijd vandaan! En dan na afloop van al dat tijdrovend geslikt, ging men met hand borsteltjes alle schalen en pannen weer schoon poetsen. Nee, tegenwoordig hebben we het snel diner! Ontzettend handig. Een warme maaltijd uit de vriezer. Het is alleen nog niet warm als je het uit de vriezer haalt. Waarschijnlijk in de haast even niet aan gedacht, maar in die vijf minuten magnetron kan je nog net even een kaarsje op de tafel aansteken.

Natuurlijk kan het nog sneller! Het snellere snel diner zit er al aan te komen. Dan is de gehele maaltijd tot pap gemalen! Ja, daar is over nagedacht! Niet te lang, want daar heb je geen tijd voor, maar kauwen bleek al gauw de meeste tijd te kosten! Hup, slikken en wegwezen en op het voorplaatje van de verpakking zie je wat je geslikt hebt. Dan zegt vader niet per ongeluk:” Dat was een lekker biefstukje.” Terwijl er een gemalen karbonade in de pap zat. Nee, de vooruitgang is niet te stuiten. En dan zit je even van je gewonnen tijd te genieten bij je radiootje, schettert een gejaagde reporter uit het speakertje dat Peentje ritssluiting weer één seconde sneller was. Wat moet die man een hekel hebben aan schaatsen, dat hij er zo snel vanaf wil zijn! Ik begrijp het wel! Mina Ritssluiting zit thuis te wachten met haar sneldiner. De reporter stelt hem wat vragen maar heeft geen tijd de antwoorden af te wachten. De wedstrijd ging zo snel dat er toch niets over te vertellen is.

Zo is volgens mij ook de uitdrukking ‘ ik heb zoiets van’ ontstaan. Je hoort het in elk praat programma. Er wordt geen mening gegeven want er was geen tijd om ergens over na te denken, dus wordt het ’zo iets van ’Ja de wereld gaat aan vlijt ten onder. Gezegend zij de mens die maar wat rondlummelt, overal zes keer over na moet denken en ‘s nachts  om twaalf uur last heeft van een ochtend humeur. Je moet maar altijd de tijd hebben om je te haasten.
                                                                                   Tol Hansen
        
                                                 
 

                                           Wintersport

s Avonds na het eten trekken mijn vrouw en ik skischoenen aan. Lompe dingen, waar je alleen maar al stampend en op een onelegante wijze mee kunt lopen. Mensen die aan de deur komen denken wellicht:'’ Een vreemde familie "“Hoofdschuddend gaan ze dan ook weg. Het zal mij een worst zijn wat ze denken,  wij gaan gewoon op wintersport en dat kan alleen met een goede voorbereiding. Daar hoort ook bij dat de voeten alvast wennen  aan de skischoenen.

Maar ook onze spieren komen aan de beurt. Wij gaan al weken naar de sportschool om spieren die je bij het skiën gebruikt, zoveel mogelijk te ontwikkelen. Dat hebben ze ook op mijn werk goed kunnen zien. Als ik mijzelf weer eens behoorlijk op de sporttoestellen  had gepijnigd liep ik de volgende morgen voetje voer voetje al kreunend door het bureau. Elke stap deed zeer. Dat is nu over, ik ben er klaar voor.    Elk jaar kijk ik er naar uit. Wintersport is een fantastische doe- vakantie.  Als je de berg afsuist vergeet je alles.    Het enige waar je aan denkt is :” Hoe kom ik zo prettig mogelijk, zonder onderuit te gaan,  met de anderen beneden.

 Het even alles vergeten is voor mij belangrijk. Het hele jaar loop ik met een semafoon  en hand telefoon op zak. Dat betekent dat ik bijna nooit los kom van m’n werk. Daar klaag ik niet over, het hoort nu eenmaal bij mijn baan. Maar die spullen kunnen nu fijn thuis blijven. De vijf kranten die ik dagelijks lees,     komen op een grote stapel te liggen en als ik terug kom, wordt het uren worstelen om het belangrijkste nieuw door te nemen. De actualiteiten rubrieken die ik,  soms tot groot verdriet van mijn vrouw, nooit oversla, bereiken het skioord niet.   Tijdens de vakantie  even geen kranten en ook geen radio en geen televisie. Dat is prettig, want de laatste weken zijn door de parlementaire enquête over de Bijlmer   ramp behoorlijk hectisch geweest.    De ene onthulling was nog niet achter de rug of de volgende kwam al.   Of, wat de ene dag een onthulling was, werd de volgende dag weer tegen gesproken. In elk geval gaf het behoorlijk wat spanningen bij de hulpverleners, die soms dagen achter elkaar op het rampterrein hebben gewerkt. Ook spanningen bij de politie.  Zo een 700 politie mensen hebben zich bij de korpsleiding gemeld,  omdat ook zij  in de Bijlmer uren in touw zijn geweest en zich, net als vele anderen zorgen maken. Maar goed, voor mij even rust. Even geen parlementaire enquête, even geen criminaliteit, even geen journalisten. Onze oude hond gaat naar een revalidatie pension, de papagaai is bij kennissen  en schreeuwt daar zijn keel schor, de vogels worden verzorgd door de buren en wij, wij gaan genieten in de sneeuw. 
                                                                               Klaas Wiltink

                                                            

                              Rookverbod

Maandag 1 Maart was een gedenkwaardige dag op de redactie van het NOS journaal. Er is eindelijk, na jaren van overlast, een totaal rook verbod in navolging van de redactie ruimtes van het radio 1 journaal, de radio nieuwsdienst, NOVA, de Volkskrant en ons eigen Noordhollands Dagblad waar al vijf jaar niet meer mag worden gerookt. Er is bij het journaal jaren lang geëxperimenteerd met een slappe regeling:er mocht om het uur worden gepaft. Die ook werd uitgevaardigd door de toenmalige hoofd redactie van wie een lid niet roker en de ander een straffe roker was. Het bleek echter dat er steeds meer werd gerookt in de vrije uurtjes.
Omdat de airco in het NOB gebouw ook niet van het betrouwbaarste soort is, werd door niet rokende collegae onvrijwillig meegerookt. Dat roken slecht is weet zo langzamerhand iedereen. Als een roker het tegendeel beweert mag ik er fijntjes op wijzen dat de invloed van tabaksrook op de hersenen zeer negatief is voor het reactie vermogen, het geheugen en de capisiteit om vitale informatie op te pikken uit een overvloed van minder belangrijke details. Dat blijkt uit een onderzoek van een Amerikaanse psycholoog van het Wassington College in Maryland. Daarnaast kan het roken schade veroorzaken aan het P53 gen dat verantwoordelijk is voor de bestrijding van kankercellen, tast roken de doorbloedingen aan, kan het rimpels veroorzaken, impotentie en nog tientallen andere fatale en op zijn minst lastige afwijkingen.
De rokers zien het rookverbod als een aantasting van hun vrijheid. Maar het gedwongen meeroken leidde bij een aantal collegae tot aantoonbare gezondheids klachten.
In de Tabakswet van 1990 werd het roken in openbare gebouwen en in het voor publiek toegankelijke ruimten verboden. Het is eigenlijk van de gekke dat wij op onze redactie nog negen jaar hebben moeten wachten tot het roken is uitgebannen, althans van de redactie ruimte. Er zijn nog vage plannen om een afgesloten ruimte in te richten, een soort aquarium waarin bureaus met terminals komen te staan voor rokers die het eecht niet kunnen laten. De niet rokers kunnen zich dan rustig vergapen aan deze letterlijk en figuurlijk uitstervende mensensoort zonder daar enig risico te lopen.

                                                                              Harmen Siezen
                                                                
                                                                 

                                                                                   Gelijk

Aan sport doe ik niet. Ik weet dat ik aan sport zou moeten doen. Ik weet dat sport gezond voor lijf en leden is maar toch doe ik niets aan sport. Het enige dat ik nog wel eens doe, is in een rustig tempo langs het strand wandelen. Ik weet dat ik eigenlijk langs het strand zou moeten hollen, op van die dure sport schoenen. Maar ik doe het niet. Dat is niet verstandig van mij, dat is niet iets om trots op te zijn, maar zo is het nu eenmaal. Heel vaak denk ik, terwijl ik langs het strand kuier, waarom loop ik niet wat harder. Maar vervolgens kuier ik rustig verder.
Als ik geluk heb, word ik op een goed moment ingehaald door een jogger, die het niet zou moeten doen. Die zie je wel eens op het strand. Joggers die het niet zouden moeten doen. Het zijn meestal wat oudere heren die door iemand op een verkeerd idee zijn gebracht. Mannen van een jaar of vijftig die nog iets willen bewijzen. Mannen met een buikje en een wijkende haargrens die nog zonodig moeten.
Misschien hebben ze een jongere vrouw thuis die vol afgrijzen, s'ochtens om het hoekje van de douche kijkt. Misschien hebben ze helemaal geen vrouw meer en is er een meisje op kantoor waar ze fantasieën bij hebben. In elk geval lopen ze of hun leven er vanaf hangt. En dat is nou juist hetgene ze niet zouden moeten doen. De benen worstelen door het rulle zand, in een stijl die het beste te vergelijken is met die van een kleuter die nog maar net kan lopen. Van het, rood aangelopen, loopt het zweet in dikke stralen naar beneden. Om het geheel nog treuriger te maken dragen ze vaak een fel gekleurde hoofdband. Die zal wel bedoeld zijn om het zweet niet in de ogen te laten komen, maar het geeft het geheel nog een reuriger aanblik als dat het al had: grijze muis,met gele hoofdband, die op niks af sportief loopt te wezen..
Niemand die mij wijs kan maken dat dat gezond is. Het zou eigenlijk verboden moeten worden. Ik kan mij goed voorstellen dat de vereniging van hartchirurgen erg blij zou zijn als het niet meer zou mogen. Dat zou vast enkele duizenden hart aanvallen per jaar schelen, maar helaas, verbieden kun je het niet. Ik zelf wandel, rustig verder.
Ik doe niets aan sport en soms heb ik daar vreselijk gelijk in.
                                                                                             Bert Klunder

                                                              

 

Tachtig

 Mijn broertje was acht. Alles wat hij niet wou, wist hij toen al op flinke afstand te houden. In dit geval de dood…. “Ik wordt tachtig!” Het klonk als een bezwering. Voor hem was tachtig hetzelfde als het eeuwige leven. En nu wordt mijn schoonmoeder tachtig. Zover is het nog niet als wij haar onverwachts opzoeken. “Wat leuk!”Enthousiast gaat ze ons voor naar de kamer. Ze zijgt neer in haar leunstoel, plooit haar zonnige gele outfit goed en valt met de deur in huis. “Als jullie niks voor mijn verjaardag weten, dan weet ik wat! Geen boottochtje!Dan mogen we wel tien boten bestellen. Ik heb liever een bloemenabonnement!” Ons oog valt op het bosje hortensia’s met gulden roede op de tafel.”Die heb ik gewoon uit de tuin.”Ze veegt haar eigen bloemsierkunst driest van tafel. Ze heeft heel andere boeketten voor ogen. “In de Kaag is een boerderij waar je dat kan bestellen. Om de week krijg je een boeket, een heel jaar lang!”

Ze ziet het al helemaal voor zich. Ook wat er mis kan gaan”Ze moeten niet van die gigantische boeketten komen, want dan zie ik de TV niet meer.”Ze peinst hardop verder. “Ook niet van die bloemen die maar niet dood willen. Dan zit ik met een paar weken met een kamer vol bloemen. 

Kees heeft het praktische niet van een vreemde. “Een begonia op zijn tijd vind ik leuk. En met Pasen natuurlijk een paastak met iets er aan. Daar is ze goed in! Zo handig en artistiek als ze is.” Dat brengt Gre op nieuwe ideeën. “Met kerst kan ze dan een kerststukje voor me maken. Dat kan ze ook prachtig. En in Februari iets met sneeuwklokjes.”

Het hele jaar bloeit op voor haar ogen. Ze glundert er van. Dus stevenen wij regelrecht naar de Kaag. Op het erf is geen hond te zien, behalve een verouderd exemplaar dat zonder omwegen zijn neus in mijn kruis steekt. Wij lopen door de open achterdeur de bijkeuken in. Daar staat een veelbelovende pronkkast vol aardewerk. Voor ik de kans krijg er in te snuffelen, duwt Kees me de volgende deur door. Daar zit acht man rond de tafel te eten.”Je moet hier niet wezen. Die bloemen mochten hier niet meer. Ze zit nou in Spanbroek naast Deen.”Wij er heen. Het kan niet missen. Buiten staan van die hebbedingen, waar ik alweer dreig vast te plakken. Met geoefende hand duwt Kees me wederom als stootkussen de deur door.

Achter de toonbank staat een artistieke dame met kittig paardenstaartje. Ze begrijpt meteen wat voor abonnement het moet worden. De prijs valt mee. “Moeten we het hele bedrag vooraf betalen?”Typisch Kees. De bloemenvrouw kijkt hem diep in de ogen met omfloerste blik. Ze begint te fluisteren. Bloeit hier iets op?” ”Uw moeder wordt tachtig!”In een flits zie ik mijn broertje weer met zijn bezwering van tachtig. En dan komt het.

“Mocht uw moeder voortijdig heengaan, dan zetten we het resterende bedrag gewoon om in graf werk.

                                                                     Anne Vellinga
                                                          
                                                        

                                                                        Het spel kaarten

Het was in de tweede wereldoorlog. Een groep soldaten kwam terug van een patrouille en arriveerde in een klein dorp. De volgende morgen, Zondag, ging een aantal van hen onder leiding  van een sergeant, naar de kerk. Nadat de geestelijke een gebed had gelezen begon hij te preken. De jongens die een kerkboek hadden haalden het tevoorschijn. Maar één van hen had alleen maar een spel kaarten bij zich dat hij voor zich uitspreidde. De sergeant zag wat hij deed en zei dat hij de kaarten weg moest doen. Na afloop van de dienst werd de soldaat gestraft en bij de officier militaire politie gebracht." Waarom heeft U hem hier gebracht, sergeant?" vroeg de officier. "Hij zat te kaarten in de kerk, was het antwoord. "Wat heb je daarop te zeggen knaap?",zei de de luitenant. "Heel veel", was het antwoord van de bewuste soldaat. "Dat zullen we hopen, want als je geen behoorlijke reden hebt, dan zal ik je strenger straffen dan wie ook."De soldaat zei:"Luitenant, ik ben zes dagen op patrouille geweest. Ik had geen bijbel of kerkboek, maar ik hoop U te kunnen overtuigen van de oprechtheid van mijn bedoelingen". Nadat hij dat gezegd had begon hij zijn verhaal.

"Kijk luitenant, als ik naar het aas van het spel kijk, dan weet ik dat er maar één god is, en de twee verteld me dat de bijbel in twee delen verdeeld is, het oude en het nieuwe testament.
Als ik de drie zie, dan denk ik aan de Vader, de Zoon en de Heilige geest.
De vier herinnert me aan de vier evangelisten die het woord predikten, Matteus, Marcus, Lucas en Johannes.
De vijf doet me denken aan de vijf wijze maagden die hun lamp brandend hielden en gespaard bleven. Vijf van de tien waren dwaas en werden verstoten; De overige vijf bleven gespaard.
Zes, dat zijn de zes dagen waarin God de hemel en aarde heeft gemaakt.
Zeven, herinnert me aan de zevende dag, de rust dag.
De acht doet me denken aan de acht mensen die gered werden toen de aarde vernietigd werd. Het waren Noach, z'n vrouw, z'n zonen en hun vrouwen.
Bij de negen denk ik aan de melaatsen die onze Redder reinigde van hun zonden, en negen van de tien bedankten hem zelfs niet.
Bij de tien denk ik aan de tien geboden die Mozes op de stenen tafelen ontving. Zie ik de koning, dan weet ik dat maar één grote Koning is.
De vrouw herinnert mij aan Moeder Maria, koningin van de hemel.
De boer van het spel is de duivel. Als ik de tekens op de kaarten tel kom ik tot 365, de dagen van het jaar. Er zijn 52 kaarten, de weken van het jaar.
Vier kleuren zijn er, vier weken van de maand. Er zijn twaalf kaarten met een afbeelding, dat wil dus zeggen: twaalf maanden in een jaar.
Ook zijn er dertien trouwen in het spel, dertien weken in een kwartaal.
Ziet U luitenant, m'n speelkaarten betekenen voor mij een bijbel, een almanak en een kerkboek tegelijk",

Beste mensen, dit was een waar verhaal. Ik weet het zeker, want die soldaat, dat was ik.

(ik was het niet) Anton!

veteraan

Piet Klaver